BIJT

Bijt is een voorstelling met veel stand up comedy-elementen: weinig decor, weinig requisieten, maar wel veel mimiek, veel beweging. In een hoog tempo komen tal van persoonlijke onderwerpen aan bod, met als rode draad 'de moed om voor jezelf op te komen'.

Robert is zijn hele leven al overal bang voor: kinderlokkers, struikrovers, sinterklaas. Maar vooral voor honden. Voor terriërs, van die altijd hitsige jachthonden, dubbelloops. Maar ook voor van die kleine keffertjes, van die wandelende embryootjes, van die porties babi panggang op vier satéprikkers, van die levende haarballen met een strikje erom. Het allerengst is de pitbull van de buurvrouw, een soort gebit op pootjes, continu snuivend en hijgend op zoek naar de enkels van Robert.

Home

Bij wijze van shocktherapie krijgt Robert zelf een hond, een bloedhond, maar een echte lobbes, een goedbloedhond. Hij heet Mazeltje, omdat het geen rode hond is. Mazeltje is meer vel dan hond. Mazeltje loopt ook niet, hij beweegt zich voort, als een soort hoovercraft. Als-ie de bocht om gaat blijft z'n vel nog een hele tijd rechtdoor gaan. Als je Mazeltje oppakt, heb je een zak vel met onderin een hondje, als je even flink doortrekt kun je de hele hond in z'n staartvel krijgen. Dit bezegelt zijn lot. Mazeltje wordt door de pitbull van de buurvrouw uit z'n vel geslingerd...
Robert Brouwer: Bijt!!! Voor Robert is ook de school een bron van angst. Bij de strenge leraar, de populaire leraar, ja, zelfs bij de meest sullige invaller is Robert bang dat hij gaat stotteren, dat hij een rood hoofd krijgt. Dit maakt hem weinig populair onder de stoere jongens, die wél van alles durven, die wél met meisjes durven om te gaan. Vanwege Julia, het meisje van zijn dromen, gaat hij bij het schooltoneel. In een stuk over een groenteboer krijgt hij een echte karakterrol, met veel diepere lagen. Hij speelt een ui. Het publiek heeft de tranen in de ogen. Zo slecht vinden ze het. Thuis, zuigend op zijn pepermuntjes, droomt Robert weg bij romantische televisieseries. Overal ziet hij Julia. Was hij maar een beroemde filmster, een Leonardo di Cabrio, of een Bad Pritt. Of was hij maar zijn grootste held -nooit ontdekt wie het nou eigenlijk precies was, maar hij stond op de aftiteling van vrijwel elke grote serie- was hij maar Ko Starring.
Op een klasse-avond krijgt Robert het eerste contact met Julia in de schoot geworpen. Maar hij durft niet. Op het beslissende moment klapt hij dicht. Liever blijft hij dromen, zuigend op zijn pepermuntjes, over een wereld waarin hem alles lukt. Pas wanneer ook deze droomwereld instort, beseft hij, dat hij het heft in eigen handen moet nemen. Tijd voor een beetje LEF. Tijd om te bijten....!!

"Brouwer heeft onmiskenbaar talent, hij kan heel wat typetjes overtuigend neerzetten; hij is in staat een consistent verhaal te schrijven en via allerlei aardige uitstapjes op de verhaallijn terug te komen. Verder heeft hij een aardig smoeltje en een expressief lijf en kan hij heel wat met lichaamstaal uitdrukken. Bovendien bekt hij zijn teksten in een lekker tempo." (Winschoter Courant)

"Robert Brouwer is creatief en ontzettend sterk in zijn tekstbeheersing. Hij is in improvisaties niet kapot te krijgen." (Dagblad van het Noorden)

« terug naar "informatie"